Een stormachtig evenement
Waar zijn wij nou helemaal mee bezig?! Ronald en ik denken hetzelfde als we op onze vrije dag om 6:30u in de auto zitten op weg naar Zandvoort. We gaan weer racen, maar het wordt waarschijnlijk onder barre omstandigheden. Veel wind en waarschijnlijk veel buien kenmerken de laatste racedag van het seizoen. Die wind kennen we van vorig jaar bij de laatste race, die regen is een toevoeging die wat mij betreft niet zo had gehoeven.
We vinden snel een plekje in de pitbox bij wat bekenden. Ik ben vandaag erg benieuwd wat mijn kortere gearing* gaat brengen. Mijn 45T kettingwiel is vervangen door een 48T. Op weg naar de keuring merk ik het verschil al duidelijk. De eerste vrije training wordt duidelijk dat dit enorm helpt in mijn acceleratie. Doordat “bovenin de bak” de versnellingen dichter op elkaar liggen heb ik nu altijd de juiste versnelling paraat voor elke bocht. Bovendien kan ik beter gebruik maken van de motorremkracht bij het terugschakelen en insturen van bochten. Ik geniet me suf en het schakelritme went snel. Ook de Fireblade stond vorig seizoen al zo kort gegeard. De acceleratie van de R1 is hiermee echt fenomenaal, ik heb nooit tekort power… wel vaak een heel licht voorwiel.
De kwalificatie is weer een heel ander verhaal. Het is duidelijk dat deze sessie nat gaat worden dus liggen de snelheden heel anders. Maar eerst moeten we even sleutelen. We zetten eerst Ronald’s CBR600 op regenbanden zodat hij kan rijden. Vervolgens gaat Ronald aan de bak en zet ik voor het eerst de regenwielen onder de R1. Door wat geklooi (en gebrek aan tweede paar handen) ben ik niet op tijd klaar. Ronald komt terug, helpt met de laatste loodjes en ik kan de baan op. In die ronde wordt de sessie afgevlagd wegens een ongeval op een ongelukkige plek. Oeps, geen ronde voltooid dus. Gelukkig wordt de kwalificatie hervat en kan ik uiteindelijk twee getimede ronden rijden. De 2:43 die me dat oplevert, zet met op plek 14 in het S2/S3 veld.
Het weer blijft maar onbetrouwbaar, maar een blik op buienradar doet mij besluiten terug te wisselen naar de droge setup (door routine nu een stuk vlotter uitgevoerd). Vlak de S0/S1 race begint het toch weer te spetteren….Tja… Ik besluit het zo te houden.
In de opwarmronde van race 1 denk ik dat mijn keuze goed is. Alleen de Kinzo bocht is nog zeiknat, de rest biedt goed grip. Ik ga er dus eens goed voor zitten bij de start. Die start is vrij goed (effe wennen aan de gearing) win een plek of 2. Ik pak de ruime lijn in de Tarzan, Brian Heijbroek de krappere binnenlijn. Naast elkaar ronden we de Tarzan en hij waaiert uit en laat mij geen ruimte, ik moet van het gas om niet op de (natte) kerbs te raken. Ik pak hem terug over de Hunzerug en kom snel in een lekker ritme. Ik heb een goed tempo en kan versnellen. Achter me sta ik niet onder druk en vóór me zie ik Eric Vercruyssen en Erik Granneman. Die verschalk ik in ronde 2. Die natte Kinzo bocht kost me vele seconden per ronde omdat ik daar op eieren doorheen ga, maar de acceleratie van de R1 verzacht het leed gelukkig flink. Ik rijd in niemandsland en ga “consolideren”. Een ronde voor het eind remt Marcel Vellema me voorbij bij de Tarzanbocht. “Shit, die moet van ver gekomen zijn!”. Ik probeer nog aan te pikken en hem terug te pakken maar hij loopt direct bij me weg. Later zie ik dat hij 4 seconden sneller die laatste ronde aflegt… kansloze missie dus, ik finish op de 11e plek in niemandsland.
Droogweer setup is voor mij de duidelijke keuze voor race 2. Er staan er nu ook veel meer “op droog”, dus dit wordt een felle strijd. Mijn start is weer goed en ik kom als 7e ofzo uit de Tarzan. Ik maak echter nogal wat fouten in de eerste ronde waardoor een paar man me voorbij steken en de winst van de start bijna verloren gaat. Ik weet me te herstellen, vind een goed ritme en pak eerst Erwin Vercruyssen en Marcel Vellema terug. Ik neem afstand en heb een paar seconden achterstand op mijn voorliggers. Ik zie dat ik sneller ben en neem me voor om ze beiden deze race te pakken. Mijn eerste slachtoffer is Theo den Ouden die ik uitrem voor de Tarzanbocht. De acceleratie van de R1 doet de rest…op naar de volgende! Ik heb nog twee ronden nodig om Kevin Pruim bij te halen en ik zie dat ik ook in de bochten sneller ben dan hij. Ik zet mijn actie op in Bos-Uit, ruim insturen en vervolgens zo vroeg en zo hard mogelijk op het gas. Dit ene rechte eind rijd ik 50m dicht en ik zet ‘m er naast voor het remmen. Naast elkaar remmend stormen we op de Tarzan af. Ik los de rem iets eerder en kwak ‘m rechtsaf. Kevin vecht terug, kruist achterlangs en middenin de Tarzan kom ik ‘m weer tegen, “shit hij zit naast me!”. Ik schrik en moet de motor even oprichten, maar ik zie hem ook schrikken. Ik weiger die Tarzan als laatste uit te komen en leg weer in en geef gas. De banden houden en ik zit ervoor. “Nu even alles op alles en concentratie vasthouden die laatste ronde”, ik weet wat Kevin kan en ik wil ‘m erachter houden. Ik maak geen fouten en de R1 doet z’n werk, ik wordt 7e.
De bandenkeuze voor race 3 is weer lastig. Mogelijk luiheid, mogelijk inzicht, maar mijn keuze voor droog blijkt in de opwarmronde wederom de juiste. Ik start vanaf rij twee en ben inmiddels aardig aan de gearing gewend. Ik ga ervoor!
Mijn start is geweldig!! Met een “licht zweverig” voorwiel laat ik de rest van rij 2 achter me en zie op de eerste rij Michael v.d. Bor (de man voor mij) een wilde wheelie maken. Hij móét een keer van het gas, dus ik kies kant en stoom ‘m voorbij als hij z’n wiel laat zakken. Ik kom tot de derde versnelling voor ik in de remmen ga. Ik laat ‘m staan in het gewoel en duik als derde (S3 veld!) de Tarzan in. Ik weet dat ik dit niet ga houden, maar ik wil mijn huid duur verkopen. De hele eerste ronde leg ik af op plek 3 maar Erik Tabois en Camiel Blokhuizen slaan een enorm gat, ik moet dus de rest aan het ophouden zijn. Dat blijkt als Michael voorbij steekt bij de Tarzan. Die heeft zich dus hersteld. Ik ben heel even uit mijn ritme omdat ik te graag bij hem wil blijven. Toch houd ik ook plek 4 nog even vast.
Bij insteken van de knik na Scheivlak (Mastersbocht) steekt Alex Janissen me keurig voorbij (ja Alex, ik weet dat ik daar te langzaam ben). Ik houd hem nog even bij maar dit is voor mij onbegonnen werk. Het begint te regenen en ik weet dat anderen daarin meer lef hebben. Nog in deze zelfde ronde volgt echter “code 60” vanwege een ongeval in de chicane. Achter de uitgerukte ambulance knorren we langs de plek waar meerdere motoren liggen. Stiekem ben ik blij dat ik op deze manier plek 5 nog iets langer kan vasthouden en ik hou mezelf scherp voor de hervatting.
Code 60 wordt echter gevolgd door Code rood, de race wordt gestopt. Ik ben dus in een S3 veld vijfde gefinisht direct achter de ZAC kampioen van 2011 Alex Janissen. Ik weet dat de omstandigheden bijzonder zijn, maar ben hier eigenlijk toch wel een beetje trots op.
Bij de prijsuitreiking hoef ik zelf niet te komen, Ronald echter wel en ook Ruud Oosterom (‘wie is toch die man die op ZAC-dagen het veld voor zich uit jaagt?’) valt vandaag in de prijzen! Dat is zo bijzonder dat Ruud het zelf ook niet gemerkt had en zo zijn uitreiking mist. Gelukkig begrijpt men dit en krijgt Ruud gewoon zijn schaaltje. Hulde Ruud, hopelijk tot volgend jaar. Dan zijn er vast weer nieuwe snotneuzen in de ZAC om de weg te wijzen.
Marc
*) Kortere gearing: Je kunt de eindoverbrenging van een motorfiets veranderen door andere kettingwielen te monteren. Kleiner vóór en/of groter achter maakt een kortere gearing. Dit geeft meer acceleratie(kracht) maar minder topsnelheid. Op circuits is acceleratie belangrijk. De topsnelheid wordt toch niet gehaald omdat de rechte stukken te kort zijn. Standaard heeft de R1 een 17/45 overbrengin. Dat betekent een voortandwiel met 17 tanden en achter met 45 tanden. Op mijn R1 is dat nu 16/48. Dit maakt de overbrenging (gearing) nu ruim 13% korter.